"Wat achter ons ligt
en wat voor ons ligt,
is niets vergeleken met
wat in ons ligt"
~ Ralph Waldo Emerson
Dit is mijn laatste boodschap op deze blog.
Jaren heb ik hier geschreven over dat, wat nu achter mij ligt. Ik draag de herinneringen mee. Ervaringen die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben.
Ik ga ook heus nog wel schrijven over wat voor mij ligt, maar daarvoor ga ik een nieuwe blog opstarten. Een blog die begint met een reis; mijn uitwisseling naar Canada =)
1 ding vind ik nog belangrijk om te zeggen, een spreuk die ik jaren en jaren geleden eens op mijn spiegel had geschreven: "shoot for the moon, and remember you are already in the stars".
Droom groot, maar geniet ook van elk klein wonder en onthou It's everywhere!
Heel veel liefs,
zondag 26 februari 2012
donderdag 29 december 2011
Wensen voor 2012
Was it ever there at all or have I lost my way?
The path of least resistance is catching up with me again today
~Brandi Carlile
Auw, grumbels, auw. Hoeveel pech kan een persoon in 1 uur hebben? Ik had een wrap in de oven gedaan om als avondeten te verorberen. Aangezien ik nog steeds geen ovenwanten heb gekocht, en het in theorie prima zonder, haalde ik ook vanavond weer de schaal uit de oven met een theedoek. Helaas ging het deze keer iets minder soepsel en brandde ik drie vingers. Omdat het toch wel pijn deed en ik blaren voelde opkomen besloot ik mijn hand maar even in de vriezer te houden, terwijl ik tegelijker tijd verder ging met het lezen van een studieboek op de computer. Om dit mogelijk te maken liep mijn laptopaccusnoer dwars door de kamer. Toen ging de telefoon... terwijl ik opstond was ik even dat lange onhandige snoer vergeten die aan mijn laptop vastzat, dus RINKELBAMPATS viel er een bord van mijn dresser op de grond. Die val van ongeveer 1 meter zorgde ervoor dat dat bord in 1000 stukjes op de grond lag. Vervolgens moest ik natuurlijk stofzuigen, waarbij ik heel gemeen een spiertje in mijn rug heb verrekt. Grumbels, daar zit ik nu dan met drie blaren op mn recchterhand unable to move.
Het lijkt ons kerstfeest wel, met zoveel dingentjes die misgaan. Al waren dat vooral grappige dingetjes. Zo ging mijn vader helpen met het maken van de traditionele langervinger kerstpudding.
Het idee; doordrenk langevingers in kersensap, en leg deze op de bodem en langs de rand van een schaal. Stort de kersen op de lange vingers en daarbovenop weer zelfgemaakte pudding. Laat dit geheel en dagje/nacht trekken op een koele plek (oftewel de garage) en stort de volgende dag een laag slagroom op de pudding en graneer het geheel af met een paar losse kersen. Nu gign mijn vader alleen bij de eerste stap de miust al in. ij begon droge lange vingers in de schal te stapelen. Natuurlijk lagen mijn moeder en ik dubbel van het lachen.
Verder maakten we hartige taart en toen we de geitenkaas wilden paneren, kwamen we erachter dat we alle eieren al door de hartige taart hadden gebruikt... Hmzz dan maar met water, helaas bleek dat niet een knapperig korstje op te leveren waardoor de geitenkaas nogal mislukt was. We hadden een zeer gevarieerd kerstdinee wat ook wel moet met een gezin waarin twee vleeseters zijn, een zeer kieskeurige vleeseten (oftewel mn kleine zusje die het meest tevreden is met een hamburger), een vegetarier die wel vis eet en een vegetarier die geen vis, vlees, stremsel, gelatine of wat dan ook eet... dan krijg je wat aparte combinaties op tafel ;)
De woensdag voor kerst had ik ook al zo'n apart kerstdinee met de gerechten die ik met mijn huisgenootjes had gemaakt. We hadden van te voren niet echt afgesproken wie nou wat zou maken, alleen in termen van "hoofdgerecht" "toetje" "hapjes". We hadden om 18.00 afgesproken, alleen kwam de jongen die voor het hoofdgerecht zou zorgen niet opdagen. Dus wij begonnen maar alvast aan stokbroodjes met allerlei dingetjes erop en aan gepofte aardappel. 1,5 uur later kwam de jongen van het hoofdgerecht toch aanzetten (gelukkig, want we waren al een beetje bezorgd dat hij onder een tram lag ofzo) met de ingredienten voor kip met kruidenboter in bladerdeeg... het moest alleen wel 50 minuten in de oven :p Het was allemaal even heerlijk en het kwam erop neer dat we om 22uur eens aan het toetje begonnen (A)
De weg met de minste weerstand is misschien wel de makkelijkste weg, maar is het de juiste? Ik heb geleerd dat het de oeite waard is om ergens voor te vechten, om te streven naar het behalen van doelen, ondanks dat de weg er naartoe soms lastig en zwaar is. er zijn momenten dat ik op wilde geven, dat ik gewoon lekker onder de dekens wilde blijven liggen. Maar ik ben blij dat ik door heb gezet. Bijvoorbeeld een extra tentamen doen, in een week waar ik er al 2 hadstaan, was een ambitieuse opgave. Maar een cijfer met 2,5 punt omhoog halen is dan wel weer de moeite waard.
Nu is het alweer bijna 2012. Ik hoop dat de wereld een stukje beter wordt, dat het regenwoud eens overeind blijft staan in plaats van krimpt, dat liefde groeit, vriendschappen worden gesloten, dat er wordt gelachen tot je er buikpijn van krijgt, dat bepaalde dromen uitkomen en andere blijven bestaan tot het moment daar is en oja dat ik op wonderbaarlijke wijze 10 kilo afval ;)
Liefs,
The path of least resistance is catching up with me again today
~Brandi Carlile
Auw, grumbels, auw. Hoeveel pech kan een persoon in 1 uur hebben? Ik had een wrap in de oven gedaan om als avondeten te verorberen. Aangezien ik nog steeds geen ovenwanten heb gekocht, en het in theorie prima zonder, haalde ik ook vanavond weer de schaal uit de oven met een theedoek. Helaas ging het deze keer iets minder soepsel en brandde ik drie vingers. Omdat het toch wel pijn deed en ik blaren voelde opkomen besloot ik mijn hand maar even in de vriezer te houden, terwijl ik tegelijker tijd verder ging met het lezen van een studieboek op de computer. Om dit mogelijk te maken liep mijn laptopaccusnoer dwars door de kamer. Toen ging de telefoon... terwijl ik opstond was ik even dat lange onhandige snoer vergeten die aan mijn laptop vastzat, dus RINKELBAMPATS viel er een bord van mijn dresser op de grond. Die val van ongeveer 1 meter zorgde ervoor dat dat bord in 1000 stukjes op de grond lag. Vervolgens moest ik natuurlijk stofzuigen, waarbij ik heel gemeen een spiertje in mijn rug heb verrekt. Grumbels, daar zit ik nu dan met drie blaren op mn recchterhand unable to move.
Het lijkt ons kerstfeest wel, met zoveel dingentjes die misgaan. Al waren dat vooral grappige dingetjes. Zo ging mijn vader helpen met het maken van de traditionele langervinger kerstpudding.
Het idee; doordrenk langevingers in kersensap, en leg deze op de bodem en langs de rand van een schaal. Stort de kersen op de lange vingers en daarbovenop weer zelfgemaakte pudding. Laat dit geheel en dagje/nacht trekken op een koele plek (oftewel de garage) en stort de volgende dag een laag slagroom op de pudding en graneer het geheel af met een paar losse kersen. Nu gign mijn vader alleen bij de eerste stap de miust al in. ij begon droge lange vingers in de schal te stapelen. Natuurlijk lagen mijn moeder en ik dubbel van het lachen.
Verder maakten we hartige taart en toen we de geitenkaas wilden paneren, kwamen we erachter dat we alle eieren al door de hartige taart hadden gebruikt... Hmzz dan maar met water, helaas bleek dat niet een knapperig korstje op te leveren waardoor de geitenkaas nogal mislukt was. We hadden een zeer gevarieerd kerstdinee wat ook wel moet met een gezin waarin twee vleeseters zijn, een zeer kieskeurige vleeseten (oftewel mn kleine zusje die het meest tevreden is met een hamburger), een vegetarier die wel vis eet en een vegetarier die geen vis, vlees, stremsel, gelatine of wat dan ook eet... dan krijg je wat aparte combinaties op tafel ;)
De woensdag voor kerst had ik ook al zo'n apart kerstdinee met de gerechten die ik met mijn huisgenootjes had gemaakt. We hadden van te voren niet echt afgesproken wie nou wat zou maken, alleen in termen van "hoofdgerecht" "toetje" "hapjes". We hadden om 18.00 afgesproken, alleen kwam de jongen die voor het hoofdgerecht zou zorgen niet opdagen. Dus wij begonnen maar alvast aan stokbroodjes met allerlei dingetjes erop en aan gepofte aardappel. 1,5 uur later kwam de jongen van het hoofdgerecht toch aanzetten (gelukkig, want we waren al een beetje bezorgd dat hij onder een tram lag ofzo) met de ingredienten voor kip met kruidenboter in bladerdeeg... het moest alleen wel 50 minuten in de oven :p Het was allemaal even heerlijk en het kwam erop neer dat we om 22uur eens aan het toetje begonnen (A)
De weg met de minste weerstand is misschien wel de makkelijkste weg, maar is het de juiste? Ik heb geleerd dat het de oeite waard is om ergens voor te vechten, om te streven naar het behalen van doelen, ondanks dat de weg er naartoe soms lastig en zwaar is. er zijn momenten dat ik op wilde geven, dat ik gewoon lekker onder de dekens wilde blijven liggen. Maar ik ben blij dat ik door heb gezet. Bijvoorbeeld een extra tentamen doen, in een week waar ik er al 2 hadstaan, was een ambitieuse opgave. Maar een cijfer met 2,5 punt omhoog halen is dan wel weer de moeite waard.
Nu is het alweer bijna 2012. Ik hoop dat de wereld een stukje beter wordt, dat het regenwoud eens overeind blijft staan in plaats van krimpt, dat liefde groeit, vriendschappen worden gesloten, dat er wordt gelachen tot je er buikpijn van krijgt, dat bepaalde dromen uitkomen en andere blijven bestaan tot het moment daar is en oja dat ik op wonderbaarlijke wijze 10 kilo afval ;)
Liefs,
maandag 19 december 2011
De kwelling van tentamenweek
IK MOET LEREN
tentamenweek en ik ben iets té kalm. Zo kalm dat ik het niet kan opbrengen om te leren, om die boeken op te slaan en alles te lezen over logistische regressietechnieken. Het probleem natuurlijk is dat als ik straks dat tentamen moet maken en ik weet dingen niet; dat dat dan mijn eigen schuld is. Grove onderschatting van de werkelijkheid om maar even in statistische termen te blijven.
Dus een lijstje;
maandag: aantekeningen leren + proeftentamen maken
dinsdag: tentamen 1 maken + oefentoets SPSS maken
woensdag: SPSS toets maken + leren hoofdstuk 5
donderdag: oefententamen maken + leren aantekeningen + hoofdstuk 6
vrijdag: tentamen 2 maken en dan.... christmas :) 's avonds naar een feestje, zaterdag totale ontspanning, zondag en maandag kerstvieren en daarna weer flink aan het leren voor mn tentamen van 4 januari. En daarna vlieg ik naar Kaunas :)
Ik heb ontzettend veel zin in feestjes, kerst, oud&nieuw en mijn citytrip, maar eerst moet ik echt even doorzetten en nu gewoon gaan leren. HUP HUP.
tentamenweek en ik ben iets té kalm. Zo kalm dat ik het niet kan opbrengen om te leren, om die boeken op te slaan en alles te lezen over logistische regressietechnieken. Het probleem natuurlijk is dat als ik straks dat tentamen moet maken en ik weet dingen niet; dat dat dan mijn eigen schuld is. Grove onderschatting van de werkelijkheid om maar even in statistische termen te blijven.
Dus een lijstje;
maandag: aantekeningen leren + proeftentamen maken
dinsdag: tentamen 1 maken + oefentoets SPSS maken
woensdag: SPSS toets maken + leren hoofdstuk 5
donderdag: oefententamen maken + leren aantekeningen + hoofdstuk 6
vrijdag: tentamen 2 maken en dan.... christmas :) 's avonds naar een feestje, zaterdag totale ontspanning, zondag en maandag kerstvieren en daarna weer flink aan het leren voor mn tentamen van 4 januari. En daarna vlieg ik naar Kaunas :)
Ik heb ontzettend veel zin in feestjes, kerst, oud&nieuw en mijn citytrip, maar eerst moet ik echt even doorzetten en nu gewoon gaan leren. HUP HUP.
woensdag 14 december 2011
The Solitude
"She remembered lying in the crevasse, buried by snow. She tought of that perfect silence. Also now, like then, no one knew where she was. This time too, no one would come. But she no longer expected them to.
She smiled to the clear sky. With a little effort, she could get up by herself."
~The solitude of prime numbers
Als je maanden en maanden nadat je een boek gelezen heb ineens een zin uit dat boek te binnen schiet, omdat het zo'n indruk op je heeft gemaakt, dan is het een goed boek. The solitude of prime numbers is zo'n boek. Ik heb er al eens eerder over geblogd, en van de week schoot ineens die zin "but she no longer expected them to" in me hoofd. Toen ik het las kon ik de pijn, de hoop en het verdriet van de hoofdpersonen voelen en aan het eind voelde ik de rust die de hoofdpersoon ontving nadat ze alles had losgelaten. She no longer expected somebody to come...
Ik heb nog een boekenbon liggen en ik kan niet wachten om een heerlijk nieuw boek te kopen. Volgende week, na mijn tentamens, ga ik naar een winkel, ik ben de naam even kwijt, gewoon omdat ik dat zo'n mooie winkel vind. Het zit in een oud pand en de boekenkasten lopen in een spiraal omhoog. Er liggen houten krakende planken op de grond en voor sommige boeken moet het personeel echt op zo'n grote bibliotheek ladder klimmen om het voor je te pakken. Dan 1 dag niks anders doen dan in bed liggen met kopjes thee en chocola en lezen :)
Liefs,
She smiled to the clear sky. With a little effort, she could get up by herself."
~The solitude of prime numbers
Als je maanden en maanden nadat je een boek gelezen heb ineens een zin uit dat boek te binnen schiet, omdat het zo'n indruk op je heeft gemaakt, dan is het een goed boek. The solitude of prime numbers is zo'n boek. Ik heb er al eens eerder over geblogd, en van de week schoot ineens die zin "but she no longer expected them to" in me hoofd. Toen ik het las kon ik de pijn, de hoop en het verdriet van de hoofdpersonen voelen en aan het eind voelde ik de rust die de hoofdpersoon ontving nadat ze alles had losgelaten. She no longer expected somebody to come...
Ik heb nog een boekenbon liggen en ik kan niet wachten om een heerlijk nieuw boek te kopen. Volgende week, na mijn tentamens, ga ik naar een winkel, ik ben de naam even kwijt, gewoon omdat ik dat zo'n mooie winkel vind. Het zit in een oud pand en de boekenkasten lopen in een spiraal omhoog. Er liggen houten krakende planken op de grond en voor sommige boeken moet het personeel echt op zo'n grote bibliotheek ladder klimmen om het voor je te pakken. Dan 1 dag niks anders doen dan in bed liggen met kopjes thee en chocola en lezen :)
Liefs,
maandag 5 december 2011
5 stappen richting meer
Veel dingen gingen de laatste tijd een beetje mis. Telkens teleurstellingen is niet goed voor je state of mind. Daarom heb ik een paar stappen genomen.
Stap 1. Ik ging winkelen. Het klinkt zo oppervlakkig, maar he, ik geloof echt dat als je je mooi voelt van buiten, dat ook naar binnen toe werkt. Dus ik kocht een prachtig doosje van de Sephora met daarin 16 kleurtjes oogschaduw en een primer van Urban Decay. Dat is echt een prachtig make-up merk, hele goede kwaliteit en het maakt dat zelfs goedkope douglas huismerk oogschaduw de hele dag blijft zitten zonder te vervagen. Genoeg reclame. Verder heb ik nog sinterklaas inkopen gedaan en mijn suprise in elkaar geknutseld, details kan ik natuurlijk niet zomaar aan cyberspace prijsgeven maar leuk zijn ze zeker :)
Stap 2 op mijn pad van geluk is sporten. Dat is natuurlijk een long-term project waar ik het al tijden over heb, maar sinds ik lid ben van de sportschool ben ik goed bezig. Ik ga in ieder geval twee keer in de week naar de sportschool. Xco is de hit van het moment :p Het staat voor Extreem Core en je traint dan ook vooral je buik en taille. Het is wel zwaar maar na een paar keer gaat het al beter. Kwestie van volhouden dus.
Als ik geen zin heb in zo'n fanatieke les, ga ik naar pilates of naar de les Buik&Rug die maar een halfuur duurt.
Stap 3 is leuke dingetjes doen, om tussen het leren door toch even te ontspannen. Zo heb ik rijdag weer een reunie met de meiden waarmee ik van de zomer weg was.Maar ook relaxend een filmpje kijken en pizza eten of gewoon even gezellig koffiedrinken in wat tussenuren. Dat zijn dingetjes die 09.00 tot 16.30 dagen statistiek doenlijk maken. (Eigenlijk vind ik het vreselijk, statistiek, regressietechnieken en werken met zo'n computerprogramma, maarja je kunt nou eenmaal geen onderzoek doen zonder dat ook te kunnen en hoewel het dus hele droge en saaie stof is, kan ik het nog goed bijhouden)
Stap 4 is sparen. Ik heb in september een spaarrekening geopend en elke maand zet ik een deel van mijn loon weg. Deze maand kreeg ik ook nog een restant van mijn zomergeld (dat zit een beetje ingewikkeld in elkaar) binnen wat ik ook weer naar mijn spaarrekening heb overgemaakt. Hoewel ik nog niet echt een doel heb, is het niet geheel doelloos; ik spaar namelijk voor vliegtickets en reizen. Dat geeft zo'n fijn gevoel, wetend dat je bouwt aan de basis van prachtige mogelijkheden. Het reizen brengt me naar punt 5.
Stap 5 is namelijk redelijk korte termijn en superleuk! Voor mijn verjaardag had ik een vliegticket gekregen en samen met mijn zus ga ik na mn tentamen in de eerste week van januari op citytrip naar Kaunas :) Lekker lowbudget deze -zo het schijnt- super hippe, moderne en upcoming stad uitchecken!
xxx
Stap 1. Ik ging winkelen. Het klinkt zo oppervlakkig, maar he, ik geloof echt dat als je je mooi voelt van buiten, dat ook naar binnen toe werkt. Dus ik kocht een prachtig doosje van de Sephora met daarin 16 kleurtjes oogschaduw en een primer van Urban Decay. Dat is echt een prachtig make-up merk, hele goede kwaliteit en het maakt dat zelfs goedkope douglas huismerk oogschaduw de hele dag blijft zitten zonder te vervagen. Genoeg reclame. Verder heb ik nog sinterklaas inkopen gedaan en mijn suprise in elkaar geknutseld, details kan ik natuurlijk niet zomaar aan cyberspace prijsgeven maar leuk zijn ze zeker :)
Stap 2 op mijn pad van geluk is sporten. Dat is natuurlijk een long-term project waar ik het al tijden over heb, maar sinds ik lid ben van de sportschool ben ik goed bezig. Ik ga in ieder geval twee keer in de week naar de sportschool. Xco is de hit van het moment :p Het staat voor Extreem Core en je traint dan ook vooral je buik en taille. Het is wel zwaar maar na een paar keer gaat het al beter. Kwestie van volhouden dus.
Als ik geen zin heb in zo'n fanatieke les, ga ik naar pilates of naar de les Buik&Rug die maar een halfuur duurt.
Stap 3 is leuke dingetjes doen, om tussen het leren door toch even te ontspannen. Zo heb ik rijdag weer een reunie met de meiden waarmee ik van de zomer weg was.Maar ook relaxend een filmpje kijken en pizza eten of gewoon even gezellig koffiedrinken in wat tussenuren. Dat zijn dingetjes die 09.00 tot 16.30 dagen statistiek doenlijk maken. (Eigenlijk vind ik het vreselijk, statistiek, regressietechnieken en werken met zo'n computerprogramma, maarja je kunt nou eenmaal geen onderzoek doen zonder dat ook te kunnen en hoewel het dus hele droge en saaie stof is, kan ik het nog goed bijhouden)
Stap 4 is sparen. Ik heb in september een spaarrekening geopend en elke maand zet ik een deel van mijn loon weg. Deze maand kreeg ik ook nog een restant van mijn zomergeld (dat zit een beetje ingewikkeld in elkaar) binnen wat ik ook weer naar mijn spaarrekening heb overgemaakt. Hoewel ik nog niet echt een doel heb, is het niet geheel doelloos; ik spaar namelijk voor vliegtickets en reizen. Dat geeft zo'n fijn gevoel, wetend dat je bouwt aan de basis van prachtige mogelijkheden. Het reizen brengt me naar punt 5.
Stap 5 is namelijk redelijk korte termijn en superleuk! Voor mijn verjaardag had ik een vliegticket gekregen en samen met mijn zus ga ik na mn tentamen in de eerste week van januari op citytrip naar Kaunas :) Lekker lowbudget deze -zo het schijnt- super hippe, moderne en upcoming stad uitchecken!
xxx
donderdag 24 november 2011
lyrics
Rebecca Lavelle - Common ground
Common ground, find commmon ground
Keep on looking, til it's found
Got one chance, that's what they say
They're all wrong cos there are many ways
Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road to find your dream
Nothing certain, that's so tough
Nothing easy, yeah that rough
Walk towards it or let it go?
Speak the words, the words you know
Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road to find your dream
Common ground, find common ground
It is out there, it can be found
Many chances, many ways
Common ground, the road is laid
But you....
Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road
A long, long road
It's a long, long road to find your dream
Common ground, find commmon ground
Keep on looking, til it's found
Got one chance, that's what they say
They're all wrong cos there are many ways
Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road to find your dream
Nothing certain, that's so tough
Nothing easy, yeah that rough
Walk towards it or let it go?
Speak the words, the words you know
Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road to find your dream
Common ground, find common ground
It is out there, it can be found
Many chances, many ways
Common ground, the road is laid
But you....
Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road
A long, long road
It's a long, long road to find your dream
woensdag 23 november 2011
Grrrr
Ik ben echt zo gefrustreerd right now. Zo erg had ik me verheugd op de start van mijn stijldanslessen, waarvoor ik me begin oktober aan de balie van het sportcentrum had opgegeven. Ik weet nog dat ik dat ik heel specifiek vroeg of het echt goed zou komen met het koppelen van mij aan een danspartner en of het echt voor beginners was etc.
"Ja ja" zei die vrouw achter de balie toen. Dus ik was helemaal blij.
Vanavond zou het dan beginnen en ik had er zin in. Voor de zekerheid ging ik nog even op de site kijken of er iets stond over kledingvoorschriften. In mijn mail had ik al de bevestiging zitten van tijd en datum, dus daar was ik zeker van. Dus ik op de site, staat daar dat vanavond blok II van module 1 begint. Wat dus impliceert dat je eerst blok I van module 1 moet hebben gedaan. Dus ik voel echt een "grrrrr" opkomen en besluit maar even naar de receptie te bellen. Nu had deze vrouw ook niet bepaald veel verstand van zaken, maar nadat ze even goed speurde kwam ze erachter dat je in blok II aanvullende passen leert, voortbordurend op de basispassen uit blok I en als je die beide hebt gedaan haal je je beginnersdiploma.
Die eerste vrouw heeft het gewoon verkeerd gedaan, en dat kan natuurlijk gebeuren. Maar toch ben ik gefrustreerd en eigenlijk ook wel een beetje boos want ik had het nog zó gevraagd.
En daarbij is het weer een teleurstelling in plaats van de positieve boost die ik juist even nodig had...
"Ja ja" zei die vrouw achter de balie toen. Dus ik was helemaal blij.
Vanavond zou het dan beginnen en ik had er zin in. Voor de zekerheid ging ik nog even op de site kijken of er iets stond over kledingvoorschriften. In mijn mail had ik al de bevestiging zitten van tijd en datum, dus daar was ik zeker van. Dus ik op de site, staat daar dat vanavond blok II van module 1 begint. Wat dus impliceert dat je eerst blok I van module 1 moet hebben gedaan. Dus ik voel echt een "grrrrr" opkomen en besluit maar even naar de receptie te bellen. Nu had deze vrouw ook niet bepaald veel verstand van zaken, maar nadat ze even goed speurde kwam ze erachter dat je in blok II aanvullende passen leert, voortbordurend op de basispassen uit blok I en als je die beide hebt gedaan haal je je beginnersdiploma.
Die eerste vrouw heeft het gewoon verkeerd gedaan, en dat kan natuurlijk gebeuren. Maar toch ben ik gefrustreerd en eigenlijk ook wel een beetje boos want ik had het nog zó gevraagd.
En daarbij is het weer een teleurstelling in plaats van de positieve boost die ik juist even nodig had...
donderdag 17 november 2011
Rollercoaster
Around here it’s the hardest time of year
Waking up, the days are even gone
I can make my own mistakes
Let it bend before it breaks
~Brandi Carlile
Ik luister de laatste tijd veel naar dit nummer en ook de rest van haar album van Brandi Cahttp://www.blogger.com/img/blank.gifrlile. Zij heeft een vet aparte stem en kan daar zoveel gevoel in leggen. Die inzet in het nummer Before it Breaks bezorgt me echt elke keer weer kippenvel.
Als ik uit het raam kijk zie ik alleen mijn boom, langzamerhand helemaal kaal geworden en verder niks. Mist blokkeert het zicht. Het is echt troosteloos weer en het doet me denken aan hoe ik me vorig jaar rond deze tijd voelde, namelijk precies hetzelfde. Verward, eenzaam en beklemd. Het klinkt bijna als de laatste trend om "een winterdip" te hebben, maar het bestaat serieus. Ik heb het al een paar jaar gehad, die nare gevoelens steken op een of andere manier altijd vanaf oktober/november de kop op. Maar dit jaar niet.
Dit jaar is het anders. Ik heb geleerd "to let it bend before it breaks"
Verder is er de afgelopen tijd echt weer zoveel gebeurd, dat ik het gewoon niet meer allemaal kwijt kan. Daarom alleen maar even de gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen.
Maandag was echt awesome. Ook dit jaar deed mijn eenheid weer mee aan het huiskamer cabaret festival. Dat houdt in dat er een cabaretier in de keuken gaat staan en er twee keer een groep mensen (die daarvoor een kaartje moesten kopen) langskomen om naar zijn show te luisteren. Ik was dit jaar gastvrouw wat echt heel erg leuk was. Het hield in dat ik Maarten Ebbers, de cabaretier, verwelkomde, te drinken gaf, en toen het publiek er was hem introduceerde. Hij was echt cool, met zijn gitaar en grappige maar echt hele ware nummers speelde. Ik heb zijn optreden natuurlijk 2x gezien, omdat ik hem beide keren moest introduceren en moest zorgen dat het allemaal op tijd liep enzo. Dus zo kwam ik erachter hoe hij improviseerde en inspeelde op het publiek. Er waren ook twee vriendinnen van me en na de optredens zaten we nog wat te chillen in mijn kamer toen het gesprek op Disney uitkwam. We zijn alledrie gek van die films en zo kwam het dat we Anastacia gingen kijken. Die had ik als klein meisje 1x in de bioscoop gezien, maar nu weet ik ook weer waarom! Wat is dat een enge film voor Disneygebruiken! De laatste twintig minuten haperde de film echter (tsja hij is natuurlijk ook uit 1997) maar we wilden hem perse afzien en zaten alledrie ook keihard dat gehaper te negeren. Zo grappig :)
Dinsdag ging ik aan het eind van de middag naar de bloedband. Ik voelde me op en top, of tenminste dat dacht ik. Het bloed geven ging prima; het stroomde het zakje in. Maar toen de verpleegkundige de slangetjes afkoppelde en de naald uit mn arm haalde werd het helemaal zwart voor mijn ogen en toen ben ik flauwgevallen.
Ik was nog nooit eerder in mijn leven flauwgevallen en ik moet zeggen dat het echt een hele bizarre ervaring is. Het flauwvallen zelf is eigenlijk heel erg fijn, want het lijkt net alsof je in een diepe slaap bent net op het moment dat je daar het meeste behoefte aan hebt. Dat duurt natuurlijk eigenlijk maar heel kort, maar het voelt heel lang. Maar dan komt het moment dat ze je wakker proberen te maken en je lichaam schreeuw "nee dat wil ik niet" maar je toch wakker wordt. Het zweet breekt je aan alle kanten uit en dan hoor je "rustig maar,je bent in de bloedbank, alles komt goed". Toch kreeg ik een lichte paniekaanval, wat aan de ene kant ook wel weer goed is omdat mn bloeddruk toen omhoog schoot (een beetje te hoog zelfs). Toen werd ik gigantisch misselijk en heel langzaam trok het gevoel weg. Ik heb er ongeveer een uur over gedaan om bij te komen, want telkens als ze me weer rechtop zetten, werd ik weer misselijk. Maarja, ik kon moeilijk de rest van mijn leven in de bloedbank blijven zitten, dus na een uurtje besloot ik dat het wel weer goed genoeg ging om naar huis te gaan. Ik kwam echter niet verder dan de toiletten (A) Maar uiteindelijk voelde ik me echt veel beter en heb ik de reis terug naar mn kamer ondernomen. Daar rustig wat gegeten en veel thee met suiker en cola (ja cola helpt tegen misselijkheid en het houdt vocht vast dus is echt heel erg goed op zo'n moment) gedronken, ik voelde me nog steeds superslap natuurlijk. Dus om 20.00 ben ik in mijn bedje gaan liggen en ik heb tot 9 uur de volgende ochtend geslapen.
Woensdag voelde ik me alweer stukken en stukken beter, al bleef ik nog wel een beetje slapjes. Toch riep de plicht en moest ik werken. Wat wel weer heel erg leuk was aangezien ik al mijn kerstpakket kreeg :) hahaha ja op 16 november ontving ik al een grote doos met daarin allerlei bodyshop-producten, van een haarmasker tot een lipcare stick, massageolie, allerlei mini showergels en bodylotions, mascara, nagelvijl enzovoorts. Het was zo'n doos met 24 vakjes en eigenlijk hoor je elke dag zo'n vakje open te maken (en dus te beginnen op 1 dec en dan het laatste vakje op kerstavond open maken) maar ik was veels te nieuwsgierig dus ik heb gewoon alles al uitgepakt haha
Dit waren een paar momentjes uit mijn rollercoaster van de afgelopen tijd. Nu is het eerst tijd om naar de uni te gaan, ik schrijf later nog wel over wat ik voor avontuur ik nog meer heb beleefd ;)
Liefs,
Waking up, the days are even gone
I can make my own mistakes
Let it bend before it breaks
~Brandi Carlile
Ik luister de laatste tijd veel naar dit nummer en ook de rest van haar album van Brandi Cahttp://www.blogger.com/img/blank.gifrlile. Zij heeft een vet aparte stem en kan daar zoveel gevoel in leggen. Die inzet in het nummer Before it Breaks bezorgt me echt elke keer weer kippenvel.
Als ik uit het raam kijk zie ik alleen mijn boom, langzamerhand helemaal kaal geworden en verder niks. Mist blokkeert het zicht. Het is echt troosteloos weer en het doet me denken aan hoe ik me vorig jaar rond deze tijd voelde, namelijk precies hetzelfde. Verward, eenzaam en beklemd. Het klinkt bijna als de laatste trend om "een winterdip" te hebben, maar het bestaat serieus. Ik heb het al een paar jaar gehad, die nare gevoelens steken op een of andere manier altijd vanaf oktober/november de kop op. Maar dit jaar niet.
Dit jaar is het anders. Ik heb geleerd "to let it bend before it breaks"
Verder is er de afgelopen tijd echt weer zoveel gebeurd, dat ik het gewoon niet meer allemaal kwijt kan. Daarom alleen maar even de gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen.
Maandag was echt awesome. Ook dit jaar deed mijn eenheid weer mee aan het huiskamer cabaret festival. Dat houdt in dat er een cabaretier in de keuken gaat staan en er twee keer een groep mensen (die daarvoor een kaartje moesten kopen) langskomen om naar zijn show te luisteren. Ik was dit jaar gastvrouw wat echt heel erg leuk was. Het hield in dat ik Maarten Ebbers, de cabaretier, verwelkomde, te drinken gaf, en toen het publiek er was hem introduceerde. Hij was echt cool, met zijn gitaar en grappige maar echt hele ware nummers speelde. Ik heb zijn optreden natuurlijk 2x gezien, omdat ik hem beide keren moest introduceren en moest zorgen dat het allemaal op tijd liep enzo. Dus zo kwam ik erachter hoe hij improviseerde en inspeelde op het publiek. Er waren ook twee vriendinnen van me en na de optredens zaten we nog wat te chillen in mijn kamer toen het gesprek op Disney uitkwam. We zijn alledrie gek van die films en zo kwam het dat we Anastacia gingen kijken. Die had ik als klein meisje 1x in de bioscoop gezien, maar nu weet ik ook weer waarom! Wat is dat een enge film voor Disneygebruiken! De laatste twintig minuten haperde de film echter (tsja hij is natuurlijk ook uit 1997) maar we wilden hem perse afzien en zaten alledrie ook keihard dat gehaper te negeren. Zo grappig :)
Dinsdag ging ik aan het eind van de middag naar de bloedband. Ik voelde me op en top, of tenminste dat dacht ik. Het bloed geven ging prima; het stroomde het zakje in. Maar toen de verpleegkundige de slangetjes afkoppelde en de naald uit mn arm haalde werd het helemaal zwart voor mijn ogen en toen ben ik flauwgevallen.
Ik was nog nooit eerder in mijn leven flauwgevallen en ik moet zeggen dat het echt een hele bizarre ervaring is. Het flauwvallen zelf is eigenlijk heel erg fijn, want het lijkt net alsof je in een diepe slaap bent net op het moment dat je daar het meeste behoefte aan hebt. Dat duurt natuurlijk eigenlijk maar heel kort, maar het voelt heel lang. Maar dan komt het moment dat ze je wakker proberen te maken en je lichaam schreeuw "nee dat wil ik niet" maar je toch wakker wordt. Het zweet breekt je aan alle kanten uit en dan hoor je "rustig maar,je bent in de bloedbank, alles komt goed". Toch kreeg ik een lichte paniekaanval, wat aan de ene kant ook wel weer goed is omdat mn bloeddruk toen omhoog schoot (een beetje te hoog zelfs). Toen werd ik gigantisch misselijk en heel langzaam trok het gevoel weg. Ik heb er ongeveer een uur over gedaan om bij te komen, want telkens als ze me weer rechtop zetten, werd ik weer misselijk. Maarja, ik kon moeilijk de rest van mijn leven in de bloedbank blijven zitten, dus na een uurtje besloot ik dat het wel weer goed genoeg ging om naar huis te gaan. Ik kwam echter niet verder dan de toiletten (A) Maar uiteindelijk voelde ik me echt veel beter en heb ik de reis terug naar mn kamer ondernomen. Daar rustig wat gegeten en veel thee met suiker en cola (ja cola helpt tegen misselijkheid en het houdt vocht vast dus is echt heel erg goed op zo'n moment) gedronken, ik voelde me nog steeds superslap natuurlijk. Dus om 20.00 ben ik in mijn bedje gaan liggen en ik heb tot 9 uur de volgende ochtend geslapen.
Woensdag voelde ik me alweer stukken en stukken beter, al bleef ik nog wel een beetje slapjes. Toch riep de plicht en moest ik werken. Wat wel weer heel erg leuk was aangezien ik al mijn kerstpakket kreeg :) hahaha ja op 16 november ontving ik al een grote doos met daarin allerlei bodyshop-producten, van een haarmasker tot een lipcare stick, massageolie, allerlei mini showergels en bodylotions, mascara, nagelvijl enzovoorts. Het was zo'n doos met 24 vakjes en eigenlijk hoor je elke dag zo'n vakje open te maken (en dus te beginnen op 1 dec en dan het laatste vakje op kerstavond open maken) maar ik was veels te nieuwsgierig dus ik heb gewoon alles al uitgepakt haha
Dit waren een paar momentjes uit mijn rollercoaster van de afgelopen tijd. Nu is het eerst tijd om naar de uni te gaan, ik schrijf later nog wel over wat ik voor avontuur ik nog meer heb beleefd ;)
Liefs,
zondag 6 november 2011
50 Questions
These questions have no right or wrong answers.
Because sometimes asking the right questions is the answer.
Dit zijn 50 vragen die je aandacht kunnen opeisen, die je gedachten laten stromen en waarvan de antwoorden je soms verbazen. Ik ga meestal af op intuitie en een antwoord kwam bij bijna alle vragen dan ook meteen in me op. Maar sommige vragen gingen dieper en tolden een beetje rond door mijn dagelijks leven. Die vragen hadden blijkbaar toch wat meer tijd nodig.
1. How old would you be if you didn't know how old you are?
2. Which is worse, failing or never trying?
Waarschijnlijk is je eerste respons "never trying", dat was ook eerst mijn antwoord. En het is eigenlijk ook wel het antwoord wat van je verwacht wordt. Als je iets graag wilt, dan moet je er gewoon voor gaan, 100% no doubt about it. Maar soms is het niet zo erg om iets niet daadwerkelijk te doen, want dan kun je nog wegdromen bij de mogelijkheid, het "als". Misschien is het een illusie maar dan is er altijd nog de kans dat het ooit gaat gebeuren, een kans van slagen. Misschien is het een illusie, maar illusies voelen damm good. Terwijl bij "failing" het definitief voorbij is, misschien put je kracht uit je mislukking, misschien leer je een les. Maar het is wel echt voorbij. En ik betwijfel ten zeerste of dat wel net zo goed voelt als een toekomstdroom.
3. If life is so short, why do we do so many things we don't like and like
so many things we don't do?
4. When it's all said and done, will you have said more than you've done?
5. What is the one thing you'd most like to change about the world?
6. If happiness was the national currency, what kind of work would make you
rich?
7. Are you doing what you believe in, or are you settling for what you are
doing?
8. If the average human life span was 40 years, how would you live your life
differently?
9. To what degree have you actually controlled the course your life has
taken?
10. Are you more worried about doing things right, or doing the right things?
11. You're having lunch with three people you respect and admire. They all
start criticizing a close friend of yours, not knowing she is your
friend. The criticism is distasteful and unjustified. What do you do?
12. If you could offer a newborn child only one piece of advice, what would
it be?
13. Would you break the law to save a loved one?
14. Have you ever seen insanity where you later saw creativity?
15. What's something you know you do differently than most people?
16. How come the things that make you happy don't make everyone happy?
17. What one thing have you not done that you really want to do? What's
holding you back?
Wat me met veel dingen tegenhoudt is geld. Als ik meer geld had gehad, zou ik veel meer dingen kunnen doen; reizen, kleren kopen (en dat klinkt een beetje oppervlakkig, maar kleren waar je je écht mooi in voelt, die laten een vrouw stralen). Maar er was nog iets anders waar ik me door iets liet tegenhouden wat wel aan te pakken is. En dat was op een cursus stijldansen. Ik was bang om me in mijn eentje op te geven, zomaar die zaal binnen te lopen en een partner te moeten vinden. Nu vind ik het nog steeds heel spannend, wat het is toch iets nieuws, maar ik ga het wel doen! Ik heb me een paar weken geleden opgegeven en over 2 weekjes begint de cursus. De vrouw aan de inschrijfbalie heeft gezegd dat zij de jongen-meisje ratio bijhouden en dat ik me dus geen zorgen hoef te maken (natuurlijk dat ik dat nog steeds wel een beetje, maar realistisch gezien weet ik dus dat ik daar sowieso niet in mn eentje kom te staan. En mocht dat gebeuren, nou dan ren ik gewoon heel hard weg en kom ik lekker niet meer terug :p Wat dat betreft is het prima dat het aan de andere kant van amsterdam is.
18. Are you holding onto something you need to let go of?
19. If you had to move to a state or country besides the one you currently
live in, where would you move and why?
20. Do you push the elevator button more than once? Do you really believe it
makes the elevator faster?
21. Would you rather be a worried genius or a joyful simpleton?
22. Why are you, you?
23. Have you been the kind of friend you want as a friend?
Een vraag toegevoegd van mij; wat zegt het als het heel veel moeite kostte om er zo voor iemand te zijn? Vriendschap hoort toch niet vermoeiend te zijn? Is die vriend dan eigenlijk wel een vriend?
24. Which is worse, when a good friend moves away, or losing touch with a
good friend who lives right near you?
25. What are you most grateful for?
26. Would you rather lose all of your old memories, or never be able to make
new ones?
27. Is it possible to know the truth without challenging it first?
28. Has your greatest fear ever come true?
29. Do you remember that time 5 years ago when you were extremely upset?
Does it really matter now?
30. What is your happiest childhood memory? What makes it so special?
31. At what time in your recent past have you felt most passionate and alive?
32. If not now, then when?
33. If you haven't achieved it yet, what do you have to lose?
34. Have you ever been with someone, said nothing, and walked away feeling
like you just had the best conversation ever?
35. Why do religions that support love cause so many wars?
Ik denk dat mensen religie als een excuus gebruiken; ze zijn gelovigen die vechten, maar niet om hun geloof, maar om macht.
36. Is it possible to know, without a doubt, what is good and what is evil?
37. If you just won a million dollars, would you quit your job?
38. Would you rather have less work to do, or more work you actually enjoy
doing?
39. Do you feel like you've lived this day a hundred times before?
Het voelt niet alleen zo, waarschijnlijk is het ook gewoon zo. Maar dat maakt andere dagen weer specialer.
40. When was the last time you marched into the dark with only the soft glow
of an idea you strongly believed in?
41. If you knew that everyone you know was going to die tomorrow, who would
you visit today?
42. Would you be willing to reduce your life expectancy by 10 years to become
extremely attractive or famous?
43. What is the difference between being alive and truly living?
44. When is it time to stop calculating risk and rewards, and just go ahead
and do what you know is right?
45. If we learn from our mistakes, why are we always so afraid to make a
mistake?
46. What would you do differently if you knew nobody would judge you?
47. When was the last time you noticed the sound of your own breathing?
48. What do you love? Have any of your recent actions openly expressed this
love?
49. In 5 years from now, will you remember what you did yesterday? What
about the day before that? Or the day before that?
50. Decisions are being made right now. The question is: Are you making
them for yourself, or are you letting others make them for you?
Eigenlijk is de hele clou van deze vragen je realiseren dat je moet doen wat je zou willen doen, je niet laten tegenhouden door jezelf of anderen. Maar ook -en dit is heel belangrijk- je realiseren dat anderen ook zo leven, en dat de dingen die zij doen hun keuze is en dat je die moet respecteren.
Liefs
Because sometimes asking the right questions is the answer.
Dit zijn 50 vragen die je aandacht kunnen opeisen, die je gedachten laten stromen en waarvan de antwoorden je soms verbazen. Ik ga meestal af op intuitie en een antwoord kwam bij bijna alle vragen dan ook meteen in me op. Maar sommige vragen gingen dieper en tolden een beetje rond door mijn dagelijks leven. Die vragen hadden blijkbaar toch wat meer tijd nodig.
1. How old would you be if you didn't know how old you are?
2. Which is worse, failing or never trying?
Waarschijnlijk is je eerste respons "never trying", dat was ook eerst mijn antwoord. En het is eigenlijk ook wel het antwoord wat van je verwacht wordt. Als je iets graag wilt, dan moet je er gewoon voor gaan, 100% no doubt about it. Maar soms is het niet zo erg om iets niet daadwerkelijk te doen, want dan kun je nog wegdromen bij de mogelijkheid, het "als". Misschien is het een illusie maar dan is er altijd nog de kans dat het ooit gaat gebeuren, een kans van slagen. Misschien is het een illusie, maar illusies voelen damm good. Terwijl bij "failing" het definitief voorbij is, misschien put je kracht uit je mislukking, misschien leer je een les. Maar het is wel echt voorbij. En ik betwijfel ten zeerste of dat wel net zo goed voelt als een toekomstdroom.
3. If life is so short, why do we do so many things we don't like and like
so many things we don't do?
4. When it's all said and done, will you have said more than you've done?
5. What is the one thing you'd most like to change about the world?
6. If happiness was the national currency, what kind of work would make you
rich?
7. Are you doing what you believe in, or are you settling for what you are
doing?
8. If the average human life span was 40 years, how would you live your life
differently?
9. To what degree have you actually controlled the course your life has
taken?
10. Are you more worried about doing things right, or doing the right things?
11. You're having lunch with three people you respect and admire. They all
start criticizing a close friend of yours, not knowing she is your
friend. The criticism is distasteful and unjustified. What do you do?
12. If you could offer a newborn child only one piece of advice, what would
it be?
13. Would you break the law to save a loved one?
14. Have you ever seen insanity where you later saw creativity?
15. What's something you know you do differently than most people?
16. How come the things that make you happy don't make everyone happy?
17. What one thing have you not done that you really want to do? What's
holding you back?
Wat me met veel dingen tegenhoudt is geld. Als ik meer geld had gehad, zou ik veel meer dingen kunnen doen; reizen, kleren kopen (en dat klinkt een beetje oppervlakkig, maar kleren waar je je écht mooi in voelt, die laten een vrouw stralen). Maar er was nog iets anders waar ik me door iets liet tegenhouden wat wel aan te pakken is. En dat was op een cursus stijldansen. Ik was bang om me in mijn eentje op te geven, zomaar die zaal binnen te lopen en een partner te moeten vinden. Nu vind ik het nog steeds heel spannend, wat het is toch iets nieuws, maar ik ga het wel doen! Ik heb me een paar weken geleden opgegeven en over 2 weekjes begint de cursus. De vrouw aan de inschrijfbalie heeft gezegd dat zij de jongen-meisje ratio bijhouden en dat ik me dus geen zorgen hoef te maken (natuurlijk dat ik dat nog steeds wel een beetje, maar realistisch gezien weet ik dus dat ik daar sowieso niet in mn eentje kom te staan. En mocht dat gebeuren, nou dan ren ik gewoon heel hard weg en kom ik lekker niet meer terug :p Wat dat betreft is het prima dat het aan de andere kant van amsterdam is.
18. Are you holding onto something you need to let go of?
19. If you had to move to a state or country besides the one you currently
live in, where would you move and why?
20. Do you push the elevator button more than once? Do you really believe it
makes the elevator faster?
21. Would you rather be a worried genius or a joyful simpleton?
22. Why are you, you?
23. Have you been the kind of friend you want as a friend?
Een vraag toegevoegd van mij; wat zegt het als het heel veel moeite kostte om er zo voor iemand te zijn? Vriendschap hoort toch niet vermoeiend te zijn? Is die vriend dan eigenlijk wel een vriend?
24. Which is worse, when a good friend moves away, or losing touch with a
good friend who lives right near you?
25. What are you most grateful for?
26. Would you rather lose all of your old memories, or never be able to make
new ones?
27. Is it possible to know the truth without challenging it first?
28. Has your greatest fear ever come true?
29. Do you remember that time 5 years ago when you were extremely upset?
Does it really matter now?
30. What is your happiest childhood memory? What makes it so special?
31. At what time in your recent past have you felt most passionate and alive?
32. If not now, then when?
33. If you haven't achieved it yet, what do you have to lose?
34. Have you ever been with someone, said nothing, and walked away feeling
like you just had the best conversation ever?
35. Why do religions that support love cause so many wars?
Ik denk dat mensen religie als een excuus gebruiken; ze zijn gelovigen die vechten, maar niet om hun geloof, maar om macht.
36. Is it possible to know, without a doubt, what is good and what is evil?
37. If you just won a million dollars, would you quit your job?
38. Would you rather have less work to do, or more work you actually enjoy
doing?
39. Do you feel like you've lived this day a hundred times before?
Het voelt niet alleen zo, waarschijnlijk is het ook gewoon zo. Maar dat maakt andere dagen weer specialer.
40. When was the last time you marched into the dark with only the soft glow
of an idea you strongly believed in?
41. If you knew that everyone you know was going to die tomorrow, who would
you visit today?
42. Would you be willing to reduce your life expectancy by 10 years to become
extremely attractive or famous?
43. What is the difference between being alive and truly living?
44. When is it time to stop calculating risk and rewards, and just go ahead
and do what you know is right?
45. If we learn from our mistakes, why are we always so afraid to make a
mistake?
46. What would you do differently if you knew nobody would judge you?
47. When was the last time you noticed the sound of your own breathing?
48. What do you love? Have any of your recent actions openly expressed this
love?
49. In 5 years from now, will you remember what you did yesterday? What
about the day before that? Or the day before that?
50. Decisions are being made right now. The question is: Are you making
them for yourself, or are you letting others make them for you?
Eigenlijk is de hele clou van deze vragen je realiseren dat je moet doen wat je zou willen doen, je niet laten tegenhouden door jezelf of anderen. Maar ook -en dit is heel belangrijk- je realiseren dat anderen ook zo leven, en dat de dingen die zij doen hun keuze is en dat je die moet respecteren.
Liefs
dinsdag 1 november 2011
Texel
Dit was toch echt een prachtig begin van het weekendje Texel. Het was echt een geweldig weekend, waar ik weliswaar een beetje brak ben uitgekomen, maar dat was het meer dan waard :)
De meeuwen rond de boot, dropping, pompoenen uithollen en gezichtjes inmaken,vierkamp, stapelbedden, heel veel spelletjes weerwolven, uitgaan in de Koog geschminkt als poezen en wat bovenal absoluut amazing was, was de strandrit die we met een klein groepje zaterdagochtend hebben gemaakt. In rengalop over het stand; wat is nou een betere manier om wakker te worden. Ik had meer dan een jaar niet meer op een paard gezeten, maar het is iets wat je niet verleerd (het resulteert alleen in een hele hoop spierpijn). Het was iets wat ik altijd al heb willen doen, en toen de mail kwam wie zich op wilde geven voor deze activiteit, hoefde ik dan ook geen seconde te twijfelen.
Liefs,
zondag 23 oktober 2011
That's awesome
"King Of Anything"
While I look outside
So many things I'd say if only I were able
But I just keep quiet
And count the cars that pass by
Who cares if you disagree
You are not me
Who made you king of anything
So you dare tell me who to be
Who died, and made you king of anything
You sound so innocent
All full of good intent
You swear you know best
But I'm not the one who's lost
With no direction oh
But you won't ever see
And who cares if you disagree
You are not me
Who made you king of anything
So you dare tell me who to be
who died,and made you king of anything
~ Sarah Bareilles
http://www.blogger.com/img/blank.gif
Dit is zo'n heerlijk nummer. Ik hoorde hem elke dag dat ik werkte wel een keertje voorbij komen via de bodyshop muziek satelliet. Het is een nummer van de nieuwe cd van Sarah Bareilles, een cd waar weer veel meer mooie nummers opstaan, die niet zo commercieel zijn als haar singles.
Haar teksten zijn echt zo goed. Het nummer Breath again is mijn favoriet.
All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again
Het kiezen van je eigen weg is zo belangrijk. En ik ben volop bezig die te bewandelen. Ik wou dat ik er een minder cliche voor had; maar een cliche is niet voor niks een cliche. Een cliche is een cliche omdat het waar is of waar wordt geacht. En ik kan het beamen; gaan waarvoor je wil gaan. En die keuze in eerste instantie alleen bepalen op basis van JOU gevoel, dat voelt zo ontzettend goed.
Ik doe dingen waar ik zoveel energie van krijg, en hoewel het vorige week even iets té druk was, ben ik weer helemaal back. Ik had een afspraak bij bureau internationalisering. Ik had een 7,5 voor mijn tentamen. Het leren van mijn tentamen van volgende week kost me niet eens heel moeite, want ik vind het interessante materie.
Mijn gewicht bezorgt me nog steeds wel veel negativiteit, maar heel langzaam krijg ik mijn eetpatroon onder controle. Heel langzaam begin ik het resultaat van mijn sportiviteit te zien. En omdat het nu toch wel te koud en vaak ook te nat wordt om hard te lopen begin ik volgende week weer met aerobicslessen in het sportcentrum. Ik zal het zorgvuldig inplannen; BBBB voor de vetverbranding en pilates voor de soepelheid en ik zal volhouden. Volgend weekend ga ik op kamp met mijn studievereniging.
Lekker loltrappen op Texel; er staan van die typische kamp dingen op het programma, dropping enzovoorts (brrr zal wel mega koud worden. Note to myself: vergeet je pluizige sokken niet in je backpack te stoppen).
Ik maak mijn eigen keuzes en maak me niet zo druk om wat anderen vinden. Vroeger op de middelbare school heb ik me daar soms teveel door laten leiden en daardoor heb ik bepaalde dingen niet gedaan. Daar gaat het nummer King of Anything ook over. Je laten beperken door mensen die het beter denken te weten. No more, het zijn mijn keuzes en pas als ik heb ze besloten of aan het uitvoeren ben, deel ik het. En negativiteit, duidelijk uitgesproken of op zo'n ingekapselde manier geuit, kan ik dan van me af laten glijden, want ik ben er dan al mee bezig. En ik word er gelukkig van :)
Liefs,
ps ik moet trouwens wel zeggen dat steun en enthousiasme van sommigen echt geweldig motiverend is. Het is fijn als gezegd wordt "ik denk echt dat het bij je past" of een simpelweg "that's awesome" ;)
While I look outside
So many things I'd say if only I were able
But I just keep quiet
And count the cars that pass by
Who cares if you disagree
You are not me
Who made you king of anything
So you dare tell me who to be
Who died, and made you king of anything
You sound so innocent
All full of good intent
You swear you know best
But I'm not the one who's lost
With no direction oh
But you won't ever see
And who cares if you disagree
You are not me
Who made you king of anything
So you dare tell me who to be
who died,and made you king of anything
~ Sarah Bareilles
http://www.blogger.com/img/blank.gif
Dit is zo'n heerlijk nummer. Ik hoorde hem elke dag dat ik werkte wel een keertje voorbij komen via de bodyshop muziek satelliet. Het is een nummer van de nieuwe cd van Sarah Bareilles, een cd waar weer veel meer mooie nummers opstaan, die niet zo commercieel zijn als haar singles.
Haar teksten zijn echt zo goed. Het nummer Breath again is mijn favoriet.
All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again
Het kiezen van je eigen weg is zo belangrijk. En ik ben volop bezig die te bewandelen. Ik wou dat ik er een minder cliche voor had; maar een cliche is niet voor niks een cliche. Een cliche is een cliche omdat het waar is of waar wordt geacht. En ik kan het beamen; gaan waarvoor je wil gaan. En die keuze in eerste instantie alleen bepalen op basis van JOU gevoel, dat voelt zo ontzettend goed.
Ik doe dingen waar ik zoveel energie van krijg, en hoewel het vorige week even iets té druk was, ben ik weer helemaal back. Ik had een afspraak bij bureau internationalisering. Ik had een 7,5 voor mijn tentamen. Het leren van mijn tentamen van volgende week kost me niet eens heel moeite, want ik vind het interessante materie.
Mijn gewicht bezorgt me nog steeds wel veel negativiteit, maar heel langzaam krijg ik mijn eetpatroon onder controle. Heel langzaam begin ik het resultaat van mijn sportiviteit te zien. En omdat het nu toch wel te koud en vaak ook te nat wordt om hard te lopen begin ik volgende week weer met aerobicslessen in het sportcentrum. Ik zal het zorgvuldig inplannen; BBBB voor de vetverbranding en pilates voor de soepelheid en ik zal volhouden. Volgend weekend ga ik op kamp met mijn studievereniging.
Lekker loltrappen op Texel; er staan van die typische kamp dingen op het programma, dropping enzovoorts (brrr zal wel mega koud worden. Note to myself: vergeet je pluizige sokken niet in je backpack te stoppen).
Ik maak mijn eigen keuzes en maak me niet zo druk om wat anderen vinden. Vroeger op de middelbare school heb ik me daar soms teveel door laten leiden en daardoor heb ik bepaalde dingen niet gedaan. Daar gaat het nummer King of Anything ook over. Je laten beperken door mensen die het beter denken te weten. No more, het zijn mijn keuzes en pas als ik heb ze besloten of aan het uitvoeren ben, deel ik het. En negativiteit, duidelijk uitgesproken of op zo'n ingekapselde manier geuit, kan ik dan van me af laten glijden, want ik ben er dan al mee bezig. En ik word er gelukkig van :)
Liefs,
ps ik moet trouwens wel zeggen dat steun en enthousiasme van sommigen echt geweldig motiverend is. Het is fijn als gezegd wordt "ik denk echt dat het bij je past" of een simpelweg "that's awesome" ;)
donderdag 13 oktober 2011
Relatief Geluk
"I want one moment in time
When I'm more than I thought I could be
All of my dreams are a heartbeat away"
~ Whitney Houston
Wat is geluk toch eigenlijk relatief. Iedereen is tevreden met een ander geluksniveau, maar het lijkt alsof men steeds minder tevreden is.
Hoe kan het dat mensen die wij als arm, hulpeloos en ongelukkig beschouwen, bijvoorbeeld Afrikanen in een sloppewijk, helemaal niet ongelukkig zijn? Is dat omdat ze niet beter weten? Of worden ze echt gelukkig van hele kleine dingen?
Ik zou graag meer leren over de denkwijzen van andere culturen. Want ik denk dat er door het leren over deze volken ook belangrijke lessen te leren vallen over relativiteit en geluk.
Alles moet maar meer, beter, verder. Daardoor wordt er teveel op de toekomst gefocust; dat doe ik zelf ook. En ik weet ook wel zeker dat ik veel geluk ga vinden in de nieuwe dingen die ik op het punt sta te ondernemen. Just a heartbeat away. Echter, het is hard werken. Misschien is het naief, maar ik hoopte toch ergens dat het een beetje makkelijker zou zijn om geluk gewoon hier in het nu te houden. Dat het makkelijker zou zijn, dat het gewoon eens kwam aanwaaien. Maar dat is niet zo.
Hard werken en ondertussen proberen toch wat rust in te bouwen. Want het gaat de laatste weken aan een stuk door, met opdrachten voor de studie waar veel tijd in gaat zitten, twijfels, sporten, werken, constant in mijn hoofd met eten bezig zijn, mijn commissie, afspreken met vrienden; het is druk en hoewel ik meestal veel voldoening haal uit wat ik onderneem, hard werken geeft me echt een goed gevoel, ik kan vertrouwen op mijn eigen kracht. Maar het kost me deze week bijzonder veel energie. Mijn enkel doet pijn en ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.
Gelukkig begint morgen het weekend. Hoewel ik veel moet doen, college's moet doornemen, ga ik ook even wat tijd voor mezelf nemen. Er liggen veel geweldig leuke dingen in het vooruitzicht, maar dat is geen reden voor wat relatief geluk in het nu.
Liefs,
When I'm more than I thought I could be
All of my dreams are a heartbeat away"
~ Whitney Houston
Wat is geluk toch eigenlijk relatief. Iedereen is tevreden met een ander geluksniveau, maar het lijkt alsof men steeds minder tevreden is.
Hoe kan het dat mensen die wij als arm, hulpeloos en ongelukkig beschouwen, bijvoorbeeld Afrikanen in een sloppewijk, helemaal niet ongelukkig zijn? Is dat omdat ze niet beter weten? Of worden ze echt gelukkig van hele kleine dingen?
Ik zou graag meer leren over de denkwijzen van andere culturen. Want ik denk dat er door het leren over deze volken ook belangrijke lessen te leren vallen over relativiteit en geluk.
Alles moet maar meer, beter, verder. Daardoor wordt er teveel op de toekomst gefocust; dat doe ik zelf ook. En ik weet ook wel zeker dat ik veel geluk ga vinden in de nieuwe dingen die ik op het punt sta te ondernemen. Just a heartbeat away. Echter, het is hard werken. Misschien is het naief, maar ik hoopte toch ergens dat het een beetje makkelijker zou zijn om geluk gewoon hier in het nu te houden. Dat het makkelijker zou zijn, dat het gewoon eens kwam aanwaaien. Maar dat is niet zo.
Hard werken en ondertussen proberen toch wat rust in te bouwen. Want het gaat de laatste weken aan een stuk door, met opdrachten voor de studie waar veel tijd in gaat zitten, twijfels, sporten, werken, constant in mijn hoofd met eten bezig zijn, mijn commissie, afspreken met vrienden; het is druk en hoewel ik meestal veel voldoening haal uit wat ik onderneem, hard werken geeft me echt een goed gevoel, ik kan vertrouwen op mijn eigen kracht. Maar het kost me deze week bijzonder veel energie. Mijn enkel doet pijn en ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.
Gelukkig begint morgen het weekend. Hoewel ik veel moet doen, college's moet doornemen, ga ik ook even wat tijd voor mezelf nemen. Er liggen veel geweldig leuke dingen in het vooruitzicht, maar dat is geen reden voor wat relatief geluk in het nu.
Liefs,
woensdag 5 oktober 2011
Prinsen en Joris Linssen
"Smile... it confuses people"
~Sandi Thom
Ik had vannacht een droom. Eerst zat ik in een soort programma dat ik allemaal prinsen moest daten; van die prinsen uit landen waar je nog nooit eerder van had gehoord. Een prins van een Afrikaanse stam die een beetje op Bob Marly leek en een prins van een tropisch eiland. Uiteindelijk ging ik naar Canada om mijn eigen prins daar terug te winnen. Mijn vliegtuig landde op Schiphol, na zo'n 8 uur vliegen was ik eindelijk weer thuis. Ik laadde mijn koffers van de bagageband op zo'n karretje en liep de schuifdeuren door. Toen stonden daar mijn familie met welcome home ballonnen en mijn Canadese prins (terwijl ik uit Canada kwam, wat dus wel een beetje raar was) met bloemen en Joris Linssen met zijn cameraploeg. Blijkbaar zat ik in Hello Goodbye. Mijn aflevering was zo ontroerend dat half Nederland met tranen in hun ogen voor de tv zat...
Toen werd ik wakker en in plaats van eventjes na doezelen van deze iewat vreemde maar toch wel hele leuke droom werd ik luid uit mijn doezel-stand gerukt door "PIEP PIEP PIEP DRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR" Een wagen die achteruit rijdt, of iets uitlaad en de DRRRRRRRRRRRR was een soort drilboor/elektrische heggenschaar geluid, beide vanuit de constructieplaats 100 meter achter mijn flat. Normaal heb ik niet zo'n last van de bouw daar, maar deze week word ik elke ochtend ruw wakker geschud door harde geluiden of zoals gisteren het geval was, werd mijn ontbijtritueeltje verstoord door bovenburen die om 9 uur 's ochtends begonnen met boren. Pfffff.
Maarja, als dat het ergste is, valt het allemaal ook nog wel weer mee ;)
Liefs,
~Sandi Thom
Ik had vannacht een droom. Eerst zat ik in een soort programma dat ik allemaal prinsen moest daten; van die prinsen uit landen waar je nog nooit eerder van had gehoord. Een prins van een Afrikaanse stam die een beetje op Bob Marly leek en een prins van een tropisch eiland. Uiteindelijk ging ik naar Canada om mijn eigen prins daar terug te winnen. Mijn vliegtuig landde op Schiphol, na zo'n 8 uur vliegen was ik eindelijk weer thuis. Ik laadde mijn koffers van de bagageband op zo'n karretje en liep de schuifdeuren door. Toen stonden daar mijn familie met welcome home ballonnen en mijn Canadese prins (terwijl ik uit Canada kwam, wat dus wel een beetje raar was) met bloemen en Joris Linssen met zijn cameraploeg. Blijkbaar zat ik in Hello Goodbye. Mijn aflevering was zo ontroerend dat half Nederland met tranen in hun ogen voor de tv zat...
Toen werd ik wakker en in plaats van eventjes na doezelen van deze iewat vreemde maar toch wel hele leuke droom werd ik luid uit mijn doezel-stand gerukt door "PIEP PIEP PIEP DRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR" Een wagen die achteruit rijdt, of iets uitlaad en de DRRRRRRRRRRRR was een soort drilboor/elektrische heggenschaar geluid, beide vanuit de constructieplaats 100 meter achter mijn flat. Normaal heb ik niet zo'n last van de bouw daar, maar deze week word ik elke ochtend ruw wakker geschud door harde geluiden of zoals gisteren het geval was, werd mijn ontbijtritueeltje verstoord door bovenburen die om 9 uur 's ochtends begonnen met boren. Pfffff.
Maarja, als dat het ergste is, valt het allemaal ook nog wel weer mee ;)
Liefs,
zaterdag 1 oktober 2011
Inspiratie
Doing everything that I believe in
Going by the rules that I've been taught
More understanding of what's around me
And protected from the walls of love
All that you see is me
And all I truly believe
That I was born to try
~ Delta Goodrem
Alweer oktober. Vorig jaar oktober was voor mij niet echt een goede maand. Ik zat niet goed in mijn vel en had het gevoel dat ik alle kansen aan het verliezen was.
Dit jaar is het anders, wordt het anders. Ik heb nieuwe dromen waaraan ik deze maand ga werken. Ik heb nieuwe plannen die ik ten uitvoer ga brengen en het allerbelangrijkste is dat ik het gevoel heb dat ik het kan. Alles.
Vanmorgen heb ik lang uitgeslapen omdat het toch best intensief is om weer zo hard te studeren. Toen ik mijn kamer warm voelde worden van de zon, besloot ik op te staan en heerlijk ovenbroodjes af te bakken als ontbijt. Want halleluja; ik heb eindelijk een oven gekocht.
Het is nu al beste aankoop die ik het hele jaar heb gedaan. Vanavond ga ik pizza eten. En zoals vanmorgen die ovenbroodjes met gesmolten kaas.... heerlijk. Een piepklein nadeeltje is echter dat ik nog geen ovenhandschoenen heb, dus ik moest maar even improviseren en dus gebruikte ik een washandje. Maar washandjes zijn niet zo dik, geheel bedekkend en hittebestendig als ovenwanten, dus het eindigde er wel mee dat ik een brandplek heb. Maar dat was het waard.
Na dit ontbijt ben ik naar het Amsterdamse bos gefietst, waar ik een uurtje heb gewandeld en foto's gemaakt. Hoewel het me niet helemaal de rust gaf waarop ik had gehoopt, voelde het wel gezond.
Vervolgens even naar de supermarkt. Helaas ben ik alsnog vergeten gootsteenontstopper of zo'n oranje zuignap op zo'n stok te kopen, waardoor mijn wasbak nog steeds verstopt zit. Gisteren heb ik de wasbak, die na een dag gebruik tot de rand volzat, leeggeschept met een bekertje en in de wc leeggegooit. Er zat 4 liter in. Ik gebruik gewoon 4 liter water op een dag, en daarbij zit nog niet eens meegerekend het water dat ik gebruik voor douchen, de wc doortrekken en het water dat ik drink. Vier liter klinkt veel; dat zijn 2,5 flessen cola. In 4 liter kun je 2 kilo rijst koken. Zodeju.
Maargoed, morgen weer een dag waarin ik niet zal vergeten ontstopper te kopen.
Hier nog wat foto's van vanmiddag: Ze lijken nogal op de andere foto's die ik maak als ik wandel, maar wat kan ik zeggen. Ik vind het gewoon zo mooi hoe het zonlicht tussen de bladeren door schijnt :) Oh en de stand sepia vind ik ook zo'n prachtig romantisch en een beetje dramatisch effect geven.
En mijn favoriet:
Liefs,
Going by the rules that I've been taught
More understanding of what's around me
And protected from the walls of love
All that you see is me
And all I truly believe
That I was born to try
~ Delta Goodrem
Alweer oktober. Vorig jaar oktober was voor mij niet echt een goede maand. Ik zat niet goed in mijn vel en had het gevoel dat ik alle kansen aan het verliezen was.
Dit jaar is het anders, wordt het anders. Ik heb nieuwe dromen waaraan ik deze maand ga werken. Ik heb nieuwe plannen die ik ten uitvoer ga brengen en het allerbelangrijkste is dat ik het gevoel heb dat ik het kan. Alles.
Vanmorgen heb ik lang uitgeslapen omdat het toch best intensief is om weer zo hard te studeren. Toen ik mijn kamer warm voelde worden van de zon, besloot ik op te staan en heerlijk ovenbroodjes af te bakken als ontbijt. Want halleluja; ik heb eindelijk een oven gekocht.
Het is nu al beste aankoop die ik het hele jaar heb gedaan. Vanavond ga ik pizza eten. En zoals vanmorgen die ovenbroodjes met gesmolten kaas.... heerlijk. Een piepklein nadeeltje is echter dat ik nog geen ovenhandschoenen heb, dus ik moest maar even improviseren en dus gebruikte ik een washandje. Maar washandjes zijn niet zo dik, geheel bedekkend en hittebestendig als ovenwanten, dus het eindigde er wel mee dat ik een brandplek heb. Maar dat was het waard.
Na dit ontbijt ben ik naar het Amsterdamse bos gefietst, waar ik een uurtje heb gewandeld en foto's gemaakt. Hoewel het me niet helemaal de rust gaf waarop ik had gehoopt, voelde het wel gezond.
Vervolgens even naar de supermarkt. Helaas ben ik alsnog vergeten gootsteenontstopper of zo'n oranje zuignap op zo'n stok te kopen, waardoor mijn wasbak nog steeds verstopt zit. Gisteren heb ik de wasbak, die na een dag gebruik tot de rand volzat, leeggeschept met een bekertje en in de wc leeggegooit. Er zat 4 liter in. Ik gebruik gewoon 4 liter water op een dag, en daarbij zit nog niet eens meegerekend het water dat ik gebruik voor douchen, de wc doortrekken en het water dat ik drink. Vier liter klinkt veel; dat zijn 2,5 flessen cola. In 4 liter kun je 2 kilo rijst koken. Zodeju.
Maargoed, morgen weer een dag waarin ik niet zal vergeten ontstopper te kopen.
Hier nog wat foto's van vanmiddag: Ze lijken nogal op de andere foto's die ik maak als ik wandel, maar wat kan ik zeggen. Ik vind het gewoon zo mooi hoe het zonlicht tussen de bladeren door schijnt :) Oh en de stand sepia vind ik ook zo'n prachtig romantisch en een beetje dramatisch effect geven.
En mijn favoriet:
Liefs,
vrijdag 30 september 2011
schoonheidsindustrie
Light up, light up
As if you have a choice
~Leona Lewis
Alweer een tijdje niet geschreven, maar ik was nogal druk met de studie. Straks heb ik tentamen. Vorige week had ik ook al een tentamen en die heb ik gehaald met een 8,3 dus ik heb ook het volste vertrouwen in dit tentamen. Het is toch best een interessant vak gebleken, eerst vond ik het nogal vaag en hoewel het boek nog steeds vaag is zijn de onderwerpen facinerend.
Maandag moesten we een film kijken "beperkt houdbaar". Vervolgens moesten we de denkwijzen van 3 filosofen over het lichamelijke erop loslaten. Het was een film waarin een journaliste zichzelf heel kwetsbaar opstelde en de plastische chirurgie in twijfel trok. Het huidige ideaal beeld is namelijk onmogelijk. Ja oke, weet eigenlijk iedereen, maar die logica vliegt de deur uit zodra je een Vogue of Elle magazine voor je neus krijgt. Als je dan in die film ziet hoe daarin gephotoshopt wordt, hoeveel er besteed wordt aan plastische chirurgie en de cosmetica industrie. De statistieken. Het is schrikbarend.
Slechts 2% van alle vrouwen is tevreden over haar uiterlijk en zou zich bestempelen als "mooi". Zelfs als er genuanceerdere woorden werden gebruikt als pretty of cute was dat percentage niet veel hoger.
Hoe komt dit toch? Vrouwen gaan plastische chirurgie doen omdat ze zich "normaal" willen voelen. Maar als íedereen zich normaal wil voelen en zich gaat verbouwen, betekent dat eigenlijk dat de mooiste vrouwen met grote borsten, een groot achterwerk, wespentaille en rechte neuzen abnormaal zijn en de "normale" vrouwen normaal.
En toch voel je je anders.
Liefs,
As if you have a choice
~Leona Lewis
Alweer een tijdje niet geschreven, maar ik was nogal druk met de studie. Straks heb ik tentamen. Vorige week had ik ook al een tentamen en die heb ik gehaald met een 8,3 dus ik heb ook het volste vertrouwen in dit tentamen. Het is toch best een interessant vak gebleken, eerst vond ik het nogal vaag en hoewel het boek nog steeds vaag is zijn de onderwerpen facinerend.
Maandag moesten we een film kijken "beperkt houdbaar". Vervolgens moesten we de denkwijzen van 3 filosofen over het lichamelijke erop loslaten. Het was een film waarin een journaliste zichzelf heel kwetsbaar opstelde en de plastische chirurgie in twijfel trok. Het huidige ideaal beeld is namelijk onmogelijk. Ja oke, weet eigenlijk iedereen, maar die logica vliegt de deur uit zodra je een Vogue of Elle magazine voor je neus krijgt. Als je dan in die film ziet hoe daarin gephotoshopt wordt, hoeveel er besteed wordt aan plastische chirurgie en de cosmetica industrie. De statistieken. Het is schrikbarend.
Slechts 2% van alle vrouwen is tevreden over haar uiterlijk en zou zich bestempelen als "mooi". Zelfs als er genuanceerdere woorden werden gebruikt als pretty of cute was dat percentage niet veel hoger.
Hoe komt dit toch? Vrouwen gaan plastische chirurgie doen omdat ze zich "normaal" willen voelen. Maar als íedereen zich normaal wil voelen en zich gaat verbouwen, betekent dat eigenlijk dat de mooiste vrouwen met grote borsten, een groot achterwerk, wespentaille en rechte neuzen abnormaal zijn en de "normale" vrouwen normaal.
En toch voel je je anders.
Liefs,
donderdag 15 september 2011
Havana nights
"if you let your heart open up your mind, there’s a whole new world on the other side."
~ Dirty Dancing Havana Nights
Ik ben nu een paar dagen bezig met serieus diëten (oke 2 dagen dat het echt lukt, dinsdag begon heel goed alleen 's avonds had ik borrel en ik ging meteen door uit werk dus het eindigde ermee dat ik een stuk appelkruimelvlaai als avondeten had. Maar dat kleine momentje niet meegerekend gaat het erg goed) Ik hoop dat ik het vol hou. Gewoon een andere gewoonte creëren in plaats van 's avonds willen eten.
Vandaag was ik eerst naar college. Helaas had ik de collegezaal verkeerd in mijn agenda geschreven waardoor ik helemaal voor niks in spitsuur voor de liften van het hoofdgebouw heb staan wachten, 12 verdiepingen de hoogte in, vervolgens erachter komen dat je in een ander gebouw zit, en weer naar beneden.. Al was ik wel vroeg omdat ik al lift trouble had voorzien en uiteindelijk maar een kwartier telaat in de juiste collegezaal. Om 1 uur strekte de vrije middag alweer voor me uit dus ik besloot even naar Utrecht te gaan. Daar heb ik een superleuk winkeltje ontdekt en nog een jurkje gekocht. Met niks dan een gezonde bruine kip-sla sandwich van de AH to go in mijn maag ging ik voldaan weer terug naar mijn kamertje. Koken, eindelijk die langdraadige 60 graden was (die duurt 2 uur want onze wasmachine heeft geen kort programma)uit de weg gewassen (al hangt het nu op een wasrekje die in het midden van mijn kamer staat, dus eigenlijk staat het nog steeds weer een beetje in de weg, maar mijn badkamer vloer is in ieder geval weer vrij). Toen heb ik de rest van mijn kamer opgeruimd, gezellig met Whitney Houston aan en wat kaarsjes voor de final touch. Eenmaal klaar was het pas 21.00 uur!!
Ik dacht dat ik uren en uren bezig was... maar dat viel dus nog wel weer mee.
Wat doe je dan als je ineens nog een paar uur overhebt? Juist lekker wegkruipen op bed en een dvd opzetten. Niet zomaar een dvd, nee het is tijd voor deel 2 van een absoluut klassieker. Dirty Dancing 2 ^^
Liefs,
~ Dirty Dancing Havana Nights
Ik ben nu een paar dagen bezig met serieus diëten (oke 2 dagen dat het echt lukt, dinsdag begon heel goed alleen 's avonds had ik borrel en ik ging meteen door uit werk dus het eindigde ermee dat ik een stuk appelkruimelvlaai als avondeten had. Maar dat kleine momentje niet meegerekend gaat het erg goed) Ik hoop dat ik het vol hou. Gewoon een andere gewoonte creëren in plaats van 's avonds willen eten.
Vandaag was ik eerst naar college. Helaas had ik de collegezaal verkeerd in mijn agenda geschreven waardoor ik helemaal voor niks in spitsuur voor de liften van het hoofdgebouw heb staan wachten, 12 verdiepingen de hoogte in, vervolgens erachter komen dat je in een ander gebouw zit, en weer naar beneden.. Al was ik wel vroeg omdat ik al lift trouble had voorzien en uiteindelijk maar een kwartier telaat in de juiste collegezaal. Om 1 uur strekte de vrije middag alweer voor me uit dus ik besloot even naar Utrecht te gaan. Daar heb ik een superleuk winkeltje ontdekt en nog een jurkje gekocht. Met niks dan een gezonde bruine kip-sla sandwich van de AH to go in mijn maag ging ik voldaan weer terug naar mijn kamertje. Koken, eindelijk die langdraadige 60 graden was (die duurt 2 uur want onze wasmachine heeft geen kort programma)uit de weg gewassen (al hangt het nu op een wasrekje die in het midden van mijn kamer staat, dus eigenlijk staat het nog steeds weer een beetje in de weg, maar mijn badkamer vloer is in ieder geval weer vrij). Toen heb ik de rest van mijn kamer opgeruimd, gezellig met Whitney Houston aan en wat kaarsjes voor de final touch. Eenmaal klaar was het pas 21.00 uur!!
Ik dacht dat ik uren en uren bezig was... maar dat viel dus nog wel weer mee.
Wat doe je dan als je ineens nog een paar uur overhebt? Juist lekker wegkruipen op bed en een dvd opzetten. Niet zomaar een dvd, nee het is tijd voor deel 2 van een absoluut klassieker. Dirty Dancing 2 ^^
Liefs,
zaterdag 10 september 2011
Het Plan
Ik ben heel blij met mijn eigenschap "plannen kunnen maken". Een beetje raar misschien om dat als een eigenschap te beschrijven, misschien kan ik het beter opdelen in doelgericht, praktisch, realistisch en efficient, maar dan in het opzicht van plannen maken.
Als je iets wil veranderen is het belangrijk om die vage ideeen om te zetten in een sterk plan.
Ik kon laatst maar niet in slaap komen; niet moe, 1000 schaapjes geteld, mp3 rustige playlist op, zonder muziek; niks hielp. Onrust spookte door mijn hoofd.
Dus ik maakte een plan en dit keer ga ik niet alleen over dit plan, geschreven in mijn mooiste handschrift, zitten denken, ernaar kijken. Nee dit keer ga ik mijn plan ook nog eens uitvoeren en ik heb er heel veel zin in.
De belangrijkste punten;
* afvallen
door sporten - BBBB training en Pilates
door minder eten - vooral 's avonds (zeer slecht voor de
spijsvertering, inden ik toch een ongelofelijke zoet
behoefte voel opkomen zal ik gaan schoonmaken of
slapen. Verder is fruit altijd veroorloofd)
* sparen
door elke maand 65 euro over te maken naar een nieuw te openen
spaarrekening.
door geen miskopen meer te kopen!!
verder zijn er nog wat punten ter bevordering van mijn sociale welgesteldheid en culturele ontwikkeling en academische aspiraties. Natuurlijk ben ik ook druk bezig met Dayzero; waar ik overig weer een goal van heb gehaald. Een maand lang geen plastic tasjes gebruiken. Wat nog best een uitdaging is, om in kledingwinkels "nee" te zeggen tegen een tasje en je nieuwe kleren gewoon in een stoffentas te doen. Maar hoewel het op sommige punten lastig was, viel het me reuze mee. Iedereen zou gewoon moeten proberen eraan te denken een rugzak mee te nemen naar de supermarkt. Het kan zoveel minder met al dat plasticverbruik; laten we ons best doen!
Ik blijf er in ieder geval mee doorgaan.
Als je iets wil veranderen is het belangrijk om die vage ideeen om te zetten in een sterk plan.
Ik kon laatst maar niet in slaap komen; niet moe, 1000 schaapjes geteld, mp3 rustige playlist op, zonder muziek; niks hielp. Onrust spookte door mijn hoofd.
Dus ik maakte een plan en dit keer ga ik niet alleen over dit plan, geschreven in mijn mooiste handschrift, zitten denken, ernaar kijken. Nee dit keer ga ik mijn plan ook nog eens uitvoeren en ik heb er heel veel zin in.
De belangrijkste punten;
* afvallen
door sporten - BBBB training en Pilates
door minder eten - vooral 's avonds (zeer slecht voor de
spijsvertering, inden ik toch een ongelofelijke zoet
behoefte voel opkomen zal ik gaan schoonmaken of
slapen. Verder is fruit altijd veroorloofd)
* sparen
door elke maand 65 euro over te maken naar een nieuw te openen
spaarrekening.
door geen miskopen meer te kopen!!
verder zijn er nog wat punten ter bevordering van mijn sociale welgesteldheid en culturele ontwikkeling en academische aspiraties. Natuurlijk ben ik ook druk bezig met Dayzero; waar ik overig weer een goal van heb gehaald. Een maand lang geen plastic tasjes gebruiken. Wat nog best een uitdaging is, om in kledingwinkels "nee" te zeggen tegen een tasje en je nieuwe kleren gewoon in een stoffentas te doen. Maar hoewel het op sommige punten lastig was, viel het me reuze mee. Iedereen zou gewoon moeten proberen eraan te denken een rugzak mee te nemen naar de supermarkt. Het kan zoveel minder met al dat plasticverbruik; laten we ons best doen!
Ik blijf er in ieder geval mee doorgaan.
vrijdag 26 augustus 2011
Een vertederende aanblik
I don't wanna spend my life jaded, waiting
To wake up one day and find
That I've let all these years go by wasted
~Carrie Underwood
Vandaag heb ik twee Wonderlijke dingen meegemaakt; tenminste dat is wat ik ervan maak.
Het eerste was vanochtend toen ik mijn flat uitliepen bij mn fiets aankwam. Elke ochtend moet ik wat eerder mn deur uit omdat ik mijn banden moet oppompen, ik weet niet of ze lek zijn of dat er iets mis is met het ventiel, maar wat het ook is, mijn banden lopen telkens leeg. Nu zijn er wel ergere dingen dan eerst je banden te moeten oppompen voordat je kunt gaan fietsen, zoals je fiets 509 meter verderop naar de fietsenman moeten brengen om je banden te laten plakken. Maar vanochtend kom ik bij mijn fiets aan, staat de fietspomp ernaast én zijn mijn banden opgepompt!! Is het een warmhartige daad van vriendelijkheid? Of had iemand een kater en per ongeluk de verkeerde fiets opgepompt? Wat het ook was, en ik hoop het eerste maar vrees het tweede, ik ben er dankbaar voor :)
Het tweede wonderlijke ding dat ik heb aanschouwd, gebeurde op werk. Ik stond een beetje naar het plein voor de winkel te staren, waar een schilder bezig was. Naast de schilder lag een hond op een groen kleedje. Dus ik vroeg aan mijn collega of die hond van de schilder was; toen kreeg ik toch een vertederend verhaal te horen.
De schilder is niet helemaal geestelijk 100%, niet ernstig gehandicapt maar het feit dat hij het winkelcentrum mag schilderen is wel een beetje een kwestie van liefdadigheid. Nu heeft hij de hond uit het asiel gehaald toen de hond al redelijk oud was. Het was een hele lieve hond die zwaar verwaarloosd was door zijn vorige baasjes en nu weg zat te kwijnen in het asiel omdat mensen die een hondje willen toch liever een wat speelser jonger hondje willen.
Dus de schilder nam de oude hond mee en nu staat deze inmiddels heel erg oude hond altijd aan zijn zij. Waar de schilder schildert, ligt de hond er naast te slapen. De enige momenten waarop er beweging in de hond zit is wanneer hij zijn kop optilt en even kijkt of zijn baasje nog dichtbij genoeg is. Mocht de schilder een stuk zijn opgeschoven (nu schiet de schilder niet heel erg op, dus dit gebeurt niet zo vaak) dan komt de hond in de benen om wat dichterbij zijn baasje te liggen.
Als dat geen vertederend voorbeeld van de liefde tussen dier en baas is dan weet ik het ook niet meer.
Liefs,
To wake up one day and find
That I've let all these years go by wasted
~Carrie Underwood
Vandaag heb ik twee Wonderlijke dingen meegemaakt; tenminste dat is wat ik ervan maak.
Het eerste was vanochtend toen ik mijn flat uitliepen bij mn fiets aankwam. Elke ochtend moet ik wat eerder mn deur uit omdat ik mijn banden moet oppompen, ik weet niet of ze lek zijn of dat er iets mis is met het ventiel, maar wat het ook is, mijn banden lopen telkens leeg. Nu zijn er wel ergere dingen dan eerst je banden te moeten oppompen voordat je kunt gaan fietsen, zoals je fiets 509 meter verderop naar de fietsenman moeten brengen om je banden te laten plakken. Maar vanochtend kom ik bij mijn fiets aan, staat de fietspomp ernaast én zijn mijn banden opgepompt!! Is het een warmhartige daad van vriendelijkheid? Of had iemand een kater en per ongeluk de verkeerde fiets opgepompt? Wat het ook was, en ik hoop het eerste maar vrees het tweede, ik ben er dankbaar voor :)
Het tweede wonderlijke ding dat ik heb aanschouwd, gebeurde op werk. Ik stond een beetje naar het plein voor de winkel te staren, waar een schilder bezig was. Naast de schilder lag een hond op een groen kleedje. Dus ik vroeg aan mijn collega of die hond van de schilder was; toen kreeg ik toch een vertederend verhaal te horen.
De schilder is niet helemaal geestelijk 100%, niet ernstig gehandicapt maar het feit dat hij het winkelcentrum mag schilderen is wel een beetje een kwestie van liefdadigheid. Nu heeft hij de hond uit het asiel gehaald toen de hond al redelijk oud was. Het was een hele lieve hond die zwaar verwaarloosd was door zijn vorige baasjes en nu weg zat te kwijnen in het asiel omdat mensen die een hondje willen toch liever een wat speelser jonger hondje willen.
Dus de schilder nam de oude hond mee en nu staat deze inmiddels heel erg oude hond altijd aan zijn zij. Waar de schilder schildert, ligt de hond er naast te slapen. De enige momenten waarop er beweging in de hond zit is wanneer hij zijn kop optilt en even kijkt of zijn baasje nog dichtbij genoeg is. Mocht de schilder een stuk zijn opgeschoven (nu schiet de schilder niet heel erg op, dus dit gebeurt niet zo vaak) dan komt de hond in de benen om wat dichterbij zijn baasje te liggen.
Als dat geen vertederend voorbeeld van de liefde tussen dier en baas is dan weet ik het ook niet meer.
Liefs,
donderdag 18 augustus 2011
dayzero #5
Ik heb zojuist 5km hardgelopen, hardgelopen als in 1 stuk door gerend zonder tussendoor te moeten wandelend lopen :)
Het ging alleen niet sneller dan wanneer ik tussendoor even gewoon loop, maar dat zal vanzelf wel komen.
In ieder geval; hiermee is weer een dayzero goal gehaald: 31% compleet.
Liefs
Het ging alleen niet sneller dan wanneer ik tussendoor even gewoon loop, maar dat zal vanzelf wel komen.
In ieder geval; hiermee is weer een dayzero goal gehaald: 31% compleet.
Liefs
dinsdag 16 augustus 2011
Here I am again
Heerlijk om student te zijn en in het bezit te zijn van een ov-kaart. Dit geweldige bedenksel is vanaf vandaag weer geldig :) Dat betekent ook dat ik weer toegang heb tot een goddelijke uitvinding: AH to go!
Lezend in Wij zijn ons brein van professor Swaab (geniale man, specialist in hersenonderzoek) en een must voor elk persoon in de richting biomedisch/geneeskunde/fysio/psychologie etc. Het is luchtige wetenschap dat boek en prima voor in de trein.
Amsterdam here I come again!
Ik wil de komende weken ook wat meer tijd besteden aan mijn Dayzero's project; ik heb nog 534 dagen te gaan en ik zit op 30% compleet. 534 dagen is praktisch de helft van 1001, dus eigenlijk zou ik meer richting de 50% moeten zitten.
Wat doelen waar ik tijd aan ga besteden;
-10 filmklassiekers kijken
-1000 piece puzzle maken
-kookboek openen op een willekeurige pagina en dat recept maken
-een maand lang geen plastic tasjes gebruiken (daarmee ben ik al een week aan de gang en tot nu toe gaat het prima; er was 1 momentje dat het heel verleidelijk was. Namelijk toen ik met een pak maandverband, een zak chocopinda's en twee pakken wcpapier bij de supermarkt stond en geen tas mee had... Overigens werkte mijn kortingscoupon niet en moest ik met die spullen naar de klantenservice en het was een heel gedoe om 30% korting op een pak wcpapier van 1,80 :p Wat overigens wel heel erg vervelend is, is dat ik wat van dat wc papier wilde meenemen naar mn kamer, omdat ik voor de vakantie door mn wcpapier heen was en ik dacht nou dat scheelt weer mooi dat gesleep op de fiets en dan heb ik tenminste wat, maar ik ben het dus vergeten mee te nemen en nu moet ik alsnog meteen boodschappen gaan doen als ik op mn kamertje ben aangekomen..)
Maar dat zijn dus alweer 4 doelen die ik op het punt sta uit te voeren de komende 3 weken :)
Liefs,
Lezend in Wij zijn ons brein van professor Swaab (geniale man, specialist in hersenonderzoek) en een must voor elk persoon in de richting biomedisch/geneeskunde/fysio/psychologie etc. Het is luchtige wetenschap dat boek en prima voor in de trein.
Amsterdam here I come again!
Ik wil de komende weken ook wat meer tijd besteden aan mijn Dayzero's project; ik heb nog 534 dagen te gaan en ik zit op 30% compleet. 534 dagen is praktisch de helft van 1001, dus eigenlijk zou ik meer richting de 50% moeten zitten.
Wat doelen waar ik tijd aan ga besteden;
-10 filmklassiekers kijken
-1000 piece puzzle maken
-kookboek openen op een willekeurige pagina en dat recept maken
-een maand lang geen plastic tasjes gebruiken (daarmee ben ik al een week aan de gang en tot nu toe gaat het prima; er was 1 momentje dat het heel verleidelijk was. Namelijk toen ik met een pak maandverband, een zak chocopinda's en twee pakken wcpapier bij de supermarkt stond en geen tas mee had... Overigens werkte mijn kortingscoupon niet en moest ik met die spullen naar de klantenservice en het was een heel gedoe om 30% korting op een pak wcpapier van 1,80 :p Wat overigens wel heel erg vervelend is, is dat ik wat van dat wc papier wilde meenemen naar mn kamer, omdat ik voor de vakantie door mn wcpapier heen was en ik dacht nou dat scheelt weer mooi dat gesleep op de fiets en dan heb ik tenminste wat, maar ik ben het dus vergeten mee te nemen en nu moet ik alsnog meteen boodschappen gaan doen als ik op mn kamertje ben aangekomen..)
Maar dat zijn dus alweer 4 doelen die ik op het punt sta uit te voeren de komende 3 weken :)
Liefs,
Abonneren op:
Posts (Atom)